Biogramy lekarzy

Mierowski Jan


dr med. laryngolog ur. 07.11.1908r. w Brukseli– Belgia. W latach 1928-1934 studiował na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. W czasie studiów był asystentem w Zakładzie Anatomii Mikroskopowej Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Odbył roczną służbę wojskową w Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Warszawie. Był lekarzem 8 pułku ułanów w Krakowie. Dyplom lekarza medycyny otrzymał 26.07.1939r. Zmobilizowany we wrześniu 1939r. do W.P. i przydzielony do 73 pułku piechoty w Mikołowie (woj. katowickie). Odbył kampanię wrześniową. Dostał się do niewoli niemieckiej. Po powrocie do Krakowa rozpoczął pracę w Klinice Laryngologicznej Uniwersytetu Jagiellońskiego, a po jej zamknięciu przez władze niemieckie pracował w oddziale laryngologicznym Szpitala OO.Bonifratrów w Krakowie. Po wyzwoleniu w 1945r. pracował w Klinice Laryngologicznej Uniwersytetu Jagiellońskiego. Specjalizację w zakresie laryngologii uzyskał pod kierunkiem prof. J. Miodońskiego. Tytuł doktora medycyny otrzymał 13.04.1945r. W 1949r. objął stanowisko ordynatora oddziału laryngologicznego w Szpitalu Miejskim w Częstochowie, a od 1950r. został powołany na stanowisko dyrektora szpitala. W 1958r. ze względów zdrowotnych zrezygnował z dyrektury szpitala. Od 1945r. był członkiem Związku Zawodowego Pracowników Służby Zdrowia w Krakowie i w Częstochowie. W latach 1951-1954 członek Komisji Zdrowia Miejskiej Rady Narodowej, członek Prezydium Komitetu Miejskiego Stronnictwa Demokratycznego, członek Towarzystwa Lekarskiego Częstochowskiego, Polskiego Towarzystwa Otolaryngologicznego. Kolekcjoner dzieł sztuki, ukierunkowany na malarstwo polskie oraz stare zegary. W uznaniu pracy zawodowej i społecznej został odznaczony Złotą Odznaką Zasłużonego w rozwoju Województwa Katowickiego i Odznaką Tysiąclecia. Syn Jan – inżynier, wyjechał do USA. Zmarł 10.04.1967r., pochowany na cmentarzu Rakowieckim w Krakowie.

Mikulski Wilhelm Aleksander (1869–1947)

 

chirurg, dyrektor szpitala, radny miejski, działacz społeczny. Ur. 3 XI w Wilejce na Wileńszczyźnie, był synem Oktawiana i Jadwigi z Henrycych, bratem Idalii (1863–1929), nauczycielki.
Ukończył gimn. w Mińsku Litewskim, później Wydz. Lekarski uniwersytetu w Dorpacie (Tartu); dyplom lekarski otrzymał 22 III 1899. Praktykę odbywał w klinikach w Petersburgu i Krakowie. W 1910 przebywał w Wiedniu, gdzie specjalizował się w ginekologii i chorobach oczu, później wyjechał do Berlina, tam specjalizował się w rentgenologii. Ok. 1903 osiadł w Połocku w Cesarstwie Rosyjskim (tam bowiem przebywała jego rodzina), był dyr. i chirurgiem szpitala ziemskiego i lekarzem miej. W 1906 jako lekarz brał udział w wojnie rosyjsko-japońskiej. W 1914 pracował jako chirurg Czerwonego Krzyża w Wilnie, następnie został przeniesiony do szpitala rodziny carskiej w Carskim Siole k. Petersburga. Przez pewien czas służył w pociągu sanitarnym księcia Putiatina. We wrześniu 1918 przybył do Warszawy. Pracował krótko w szpitalu w Dęblinie. Mimo propozycji pracy w charakterze chirurga w Szpitalu Dzieciątka Jezus w Warszawie, w 1919 przyjechał do Częst., gdzie jego córka podjęła pracę jako pielęgniarka w szpitalu wojskowym. Podjął pracę jako chirurg a zarazem oficer WP w szpitalu wojskowym garnizonowym znajdującym się w Domu Księcia przy ul. Kościuszki (później Wolności). W 1921 podczas III powstania śląskiego jako ordynator szpitala wojskowego w stopniu ppłk. opiekował się rannymi i chorymi ewakuowanymi z terenów walk – Lublińca, Olesna, Dobrodzienia. Od 1922 pracował jako ordynator oddziału chirurgicznego w Szpitalu Tow. Dobroczynności dla Żydów w Częst., a także w Pow. Kasie Chorych. Prowadził też prywatną praktykę lekarską, często bezpłatnie lecząc najbiedniejszych, czasem wspomagając ich finansowo. W 1939 wyjechał wraz z rodziną do Starej Wilejki k. Mołodeczna. Przebywał tam przez całą wojnę, pracując jako chirurg. W 1946 powrócił do Częst. Pracował w komisji lekarskiej Ubezpieczalni Społecznej. M. trzykrotnie zasiadał w Radzie Miej. w Częst.: w 1927 wszedł do Rady z ramienia Bloku Demokratycznego, a w 1934 i 1939 jako przedstawiciel komitetów wyborczych sanacyjnych – Pol. Bloku Gospodarczego i Chrześcijańsko-Narodowego Zjednoczenia Gospodarczego. W 1934 był też członkiem Rady Przybocznej prezydenta m. Czest. Należał do Federacji Pol. Zw. Obrońców Ojczyzny (FPZOO), pełnił funkcję prezesa zarządu pow. FPZOO, piastował też godność prezesa honorowego Federacji. Od 1930 był członkiem Zw. Weteranów Powstań Śląskich. Przewodził oddziałowi częst. Zw. Lekarskiego Państwa Pol., był członkiem Tow. Lekarskiego Częst. Był autorem prac z dziedziny chirurgii. Zm. 9 X 1947 w Częst., pochowany został w sektorze 32, rząd 32, grób nr 3. Odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Niepodległości, Krzyżem na Śląskiej Wstędze Waleczności i Zasługi, Medalem za Wojnę 1919–1921, Gwiazdą Górnośląską.
W małżeństwie (od 1896) z Jadwigą (ok. 1871–1953) miał córki Dionizę (?) i Halinę, zamężną Prusińską, która była pielęgniarką. Jego wnukiem był prof. Antoni Prusiński z Akademii Medycznej z Łodzi.

Łoza, Czy wiesz kto to jest, cz. I, s. 488 (tu fot.); – Brożek, Polska służba medyczna w powstaniach śląskich, s. 250, 294; Szwed, Radni miasta Częstochowy, s. 51; Wyględowski, Chirurgia i chirurdzy Częstochowy, s. 55-56; – „Głos Narodu” 1946, nr 12, s. 3; „Goniec Częst.” 1931, nr 49 (1 III), s. 34, 1934 nr 296 (28 XII) s. 3 (fot.); „Życie Częstochowy” 1947, nr 106 (11 X), s. 4, nr 113, s. 3 (J. Uznański); – APCz, Mag. Cz. 5395, 5573 (in. biograf.); Akta m. Częstochowy 27/18, t. IV, k 3077 (dot. siostry Idalii); USC Częst., akt zgonu nr 1065/1947; – odpis z inskrypcji nagrobnej.

Juliusz Sętowski

Ośrodek Dokumentacji Dziejów

Muzeum Częstochowskie

 

Miszerak Janusz


chirurg, urolog ur. 19.12.1927r. Syn Mikołaja. Studiował na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej we Wrocławiu. Dyplom lekarza medycyny otrzymał w 1951r.. W latach 1951-1952 pracował w Szpitalu Miejskim nr 1 w Mysłowicach, 1952-1955 w Szpitalu Specjalistycznym w Katowicach, 1955-1957 w Wojskowym Szpitalu Okręgowym we Wrocławiu. Uzyskał specjalizację w zakresie chirurgii ogólnej oraz urologii w 1955r. W 1957r. osiedlił się w Częstochowie. Był organizatorem i ordynatorem pierwszego w historii miasta oddziału urologicznego w Szpitalu Chirurgicznym im. L. Rydygiera w Częstochowie. W 1958r. powołany na stanowisko dyrektora szpitala. W 1968r. wyjechał wraz z rodziną do USA, gdzie pracował jako anestezjolog. Zmarł.

Nowakowska Janina


chirurg dziecięcy ur. 17.08.1911r. w Kamieńcu Podolskim. Córka Jana i Kamili. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego w Częstochowie (1933r.). Od 1933r. do 1938 studiowała na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Pracę w lecznictwie rozpoczęła w 1940r. przeprowadzając we współpracy z dr W. Siciarzem szczepienia ochronne mieszkańców Częstochowy zagrożonych epidemią tyfusu.
Od 1941r. pracowała w oddziale chorób wewnętrznych Szpitala Powszechnego w Częstochowie, od 1942r. w oddziale chirurgicznym początkowo jako asystent, a następnie jako zastępca lekarza miejscowego. Dyplom lekarza medycyny otrzymała 12.05.1945r. w Poznaniu. Od 1945r. pracowała jako lekarz miejscowy
w oddziale chirurgicznym, prowadząc równocześnie prywatną praktykę lekarską. W 1950r. została wytypowana przez konsultanta w zakresie chirurgii dziecięcej – J. Kossakowskiego – na 3 miesięczne szkolenie w zakresie chirurgii dziecięcej w I Klinice Chorób Dziecięcych Akademii Medycznej w Warszawie. Od 1953r. była ordynatorem oddziału chirurgii dziecięcej Szpitala Chirurgicznego im. L. Rydygiera w Częstochowie.
Specjalizację I stopnia w zakresie chirurgii ogólnej uzyskała w 1953r., w zakresie chirurgii dziecięcej w 1961r. Stworzyła szkołę chirurgii dziecięcej w Częstochowie. Wyszkoliła kilkunastu lekarzy chirurgów w zakresie chirurgii dziecięcej. Zmarła 26.12.2002r., pochowana na cmentarzu Kule w Częstochowie.

Siciarz Witold


dr med. choroby wewnętrzne, epidemiolog ur. 04.02.1902r. w Częstochowie. Syn Antoniego. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego im. H. Sienkiewicza w Częstochowie. W latach 1921-1928 studiował na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, Dyplom lekarza medycyny otrzymał w 1928r. Pracował w Ubezpieczalni Społecznej w Sosnowcu. W 1929r. powrócił do Częstochowy. Objął stanowisko zastępcy lekarza powiatowego. W latach 1930-1932 był lekarzem powiatowym w Zawierciu, 1932-1936 pracował w Szpitalu Przeciwjagliczym w Herbach Starych. W 1932r. został mianowany naczelnikiem Wydziału Zdrowia Zarządu Miejskiego w Częstochowie. W 1946r. został kierownikiem Wydziału Zdrowia Zarządu Miejskiego. W 1954r. został powołany na stanowisko dyrektora zorganizowanej wówczas Miejskiej Stacji Sanitarno – Epidemiologicznej. Z chwilą ustanowienia Państwowej Inspekcji Sanitarnej został Państwowym Miejskim Inspektorem Sanitarnym dla miasta Częstochowy. W latach 1957-1959 był kierownikiem Wydziału Zdrowia MRN. Uzyskał specjalizację w zakresie organizacji służby zdrowia i epidemiologii. Przez 30 lat był lekarzem biegłym sądowym. Brał udział w pracach Towarzystwa Lekarskiego Częstochowskim oraz Polskiego Czerwonego Krzyża. Należał do organizatorów Stronnictwa Demokratycznego w Częstochowie. Przez kilka kadencji był radnym Miejskiej Rady Narodowej. Odznaczony: Srebrnym i Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem X-lecia Polski Ludowej, Złotą Odznaką Zasłużonego w Rozwoju Województwa Katowickiego, Złotym Krzyżem Zasługi. Zmarł 02.05.1965r. w Częstochowie.

sponsorzy